
Los Reyes de la Dinastía carlista, legítima y proscrita, que encabeza Carlos V, han vivido y muerto en el destierro, sin honores ni poder efectivo, salvo Carlos V y Carlos VII, que fueron Reyes de hecho de buena parte del territorio español; pero estuvieron rodeados de un pueblo fiel que jamás les abandonó.
Sus nombres, su significado, su numeración, son sagrados para todo español de buena voluntad.
[I] S.M.C. Don Carlos V (Carlos María Isidro de Borbón), † 1855
[II] S.M.C. Don Carlos VI (Carlos Luis de Borbón), † 1861
[III] S.M.C. Don Juan III (Juan Carlos de Borbón), † 1868
[IV] S.M.C. Don Carlos VII (Carlos María de los Dolores de Borbón), †1909
[V] S.M.C. Don Jaime III (Jaime de Borbón), † 1931
[VI] S.M.C. Don Alfonso Carlos I (Alfonso Carlos de Borbón), † 1936
[VII] S.M.C. Don Javier I (Francisco Javier de Borbón), † 1977
Deus, cui próprium est miseréri semper et párcere: propitiáre animábus famulórum, famularúmque tuárum, et ómnia eórum peccáta dimítte; ut mortalitátis vínculis absolútae, transíre mereántur ad vitam. Per Dóminum...
[VIII] S.A.R. Don Sixto Enrique de Borbón, Abanderado de la Tradición
Quaesumus, omnípotens Deus: ut fámulus tuus Xysti Henrici, Princeps noster et Vexillifer Traditionis, qui tua miseratióne suscépit Principatus gubernácula, virtútum étiam ómnium percípiat increménta; quibus decénter ornátus, et vitiórum monstra devitáre, et ad te, qui via, véritas, et vita es, gratiósus váleat perveníre. Per Dóminum...
Die 4 Novembris S. Caroli Episcopi et Confessoris III classis
Léctio libri Sapiéntiae. Eccli. 44, 16-27; 45, 3-20
Ecce sacérdos magnus, qui in diébus suis plácuit Deo, et invéntus est iustus: et in témpore iracúndiae factus est reconciliátio. Non est invéntus símilis illi, qui conservávit legem Excélsi. Ideo iureiurándo fecit illum Dóminus créscere in plebem suam. Benedictiónem ómnium géntium dedit illi, et testaméntum suum confirmávit super caput eius. Agnóvit eum in benedictiónibus suis: conservávit illi misericórdiam suam: et invénit grátiam coram óculis Dómini. Magnificávit eum in conspéctu regum: et dedit illi corónam glóriae. Státuit illi testaméntum aetérnum, et dedit illi sacerdótium magnum: et beatificávit illum in glória. Fungi sacerdótio, et habére laudem in nómine ipsíus, et offérre illi incénsum dignum in odórem suavitátis.
+ Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthaéum. Matth. 25, 14-23
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis parábolam hanc: Homo péregre proficíscens, vocávit servos suos, et trádidit illis bona sua. Et uni dedit quinque talénta, álii autem duo, álii vero unum, unicuíque secúndum própriam virtútem, et proféctus est statim. Abiit autem qui quinque talénta accéperat, et operátus est in eis, et lucrátus est ália quinque. Simíliter qui duo accéperat, lucrátus est ália duo. Qui autem unum accéperat, ábiens fodit in terram, et abscóndit pecúniam dómini sui. Post multum vero témporis venit dóminus servórum illórum, et pósuit ratiónem cum eis. Et accédens qui quinque talénta accéperat, óbtulit ália quinque talénta, dicens: Dómine, quinque talénta tradidísti mihi, ecce ália quinque superlucrátus sum. Ait illi dóminus eius: Euge serve bone, et fidélis, quia super pauca fuísti fidélis, super multa te constítuam: intra in gáudium dómini tui. Accéssit autem et qui duo talénta accéperat, et ait: Dómine, duo talénta tradidísti mihi, ecce ália duo lucrátus sum. Ait illi dóminus eius: Euge serve bone, et fidélis, quia super pauca fuísti fidélis, super multa te constítuam: intra in gáudium dómini tui.
Benedicto XVI, Ángelus, 4 de noviembre de 2007
«Una vez más el Evangelio nos dice que el amor, partiendo del corazón de Dios y actuando a través del corazón del hombre, es la fuerza que renueva el mundo.
Esta verdad resplandece de modo singular en el testimonio del santo cuya memoria se celebra hoy: san Carlos Borromeo, arzobispo de Milán. Su figura destaca en el siglo XVI como modelo de pastor ejemplar por su caridad, por su doctrina, por su celo apostólico y, sobre todo, por su oración: “Las almas —decía— se conquistan de rodillas”. Consagrado obispo con tan sólo 25 años, puso en práctica las indicaciones del concilio de Trento, que imponía a los pastores residir en sus respectivas diócesis, y se dedicó totalmente a la Iglesia ambrosiana: la visitó en su totalidad tres veces; convocó seis sínodos provinciales y once diocesanos; fundó seminarios para formar una nueva generación de sacerdotes; construyó hospitales y destinó las riquezas de su familia al servicio de los pobres; defendió los derechos de la Iglesia contra los poderosos; renovó la vida religiosa e instituyó una nueva congregación de sacerdotes seculares: los Oblatos. En 1576, cuando en Milán se propagó la peste, visitó, confortó y gastó todos sus bienes por los enfermos. Su lema consistía en una sola palabra: “Humilitas”. La humildad lo impulsó, como al Señor Jesús, a renunciar a sí mismo para convertirse en servidor de todos».
.
Sus nombres, su significado, su numeración, son sagrados para todo español de buena voluntad.
[I] S.M.C. Don Carlos V (Carlos María Isidro de Borbón), † 1855
[II] S.M.C. Don Carlos VI (Carlos Luis de Borbón), † 1861
[III] S.M.C. Don Juan III (Juan Carlos de Borbón), † 1868
[IV] S.M.C. Don Carlos VII (Carlos María de los Dolores de Borbón), †1909
[V] S.M.C. Don Jaime III (Jaime de Borbón), † 1931
[VI] S.M.C. Don Alfonso Carlos I (Alfonso Carlos de Borbón), † 1936
[VII] S.M.C. Don Javier I (Francisco Javier de Borbón), † 1977
Deus, cui próprium est miseréri semper et párcere: propitiáre animábus famulórum, famularúmque tuárum, et ómnia eórum peccáta dimítte; ut mortalitátis vínculis absolútae, transíre mereántur ad vitam. Per Dóminum...
[VIII] S.A.R. Don Sixto Enrique de Borbón, Abanderado de la Tradición
Quaesumus, omnípotens Deus: ut fámulus tuus Xysti Henrici, Princeps noster et Vexillifer Traditionis, qui tua miseratióne suscépit Principatus gubernácula, virtútum étiam ómnium percípiat increménta; quibus decénter ornátus, et vitiórum monstra devitáre, et ad te, qui via, véritas, et vita es, gratiósus váleat perveníre. Per Dóminum...
Die 4 Novembris S. Caroli Episcopi et Confessoris III classis
Léctio libri Sapiéntiae. Eccli. 44, 16-27; 45, 3-20
Ecce sacérdos magnus, qui in diébus suis plácuit Deo, et invéntus est iustus: et in témpore iracúndiae factus est reconciliátio. Non est invéntus símilis illi, qui conservávit legem Excélsi. Ideo iureiurándo fecit illum Dóminus créscere in plebem suam. Benedictiónem ómnium géntium dedit illi, et testaméntum suum confirmávit super caput eius. Agnóvit eum in benedictiónibus suis: conservávit illi misericórdiam suam: et invénit grátiam coram óculis Dómini. Magnificávit eum in conspéctu regum: et dedit illi corónam glóriae. Státuit illi testaméntum aetérnum, et dedit illi sacerdótium magnum: et beatificávit illum in glória. Fungi sacerdótio, et habére laudem in nómine ipsíus, et offérre illi incénsum dignum in odórem suavitátis.
+ Sequéntia sancti Evangélii secúndum Matthaéum. Matth. 25, 14-23
In illo témpore: Dixit Iesus discípulis suis parábolam hanc: Homo péregre proficíscens, vocávit servos suos, et trádidit illis bona sua. Et uni dedit quinque talénta, álii autem duo, álii vero unum, unicuíque secúndum própriam virtútem, et proféctus est statim. Abiit autem qui quinque talénta accéperat, et operátus est in eis, et lucrátus est ália quinque. Simíliter qui duo accéperat, lucrátus est ália duo. Qui autem unum accéperat, ábiens fodit in terram, et abscóndit pecúniam dómini sui. Post multum vero témporis venit dóminus servórum illórum, et pósuit ratiónem cum eis. Et accédens qui quinque talénta accéperat, óbtulit ália quinque talénta, dicens: Dómine, quinque talénta tradidísti mihi, ecce ália quinque superlucrátus sum. Ait illi dóminus eius: Euge serve bone, et fidélis, quia super pauca fuísti fidélis, super multa te constítuam: intra in gáudium dómini tui. Accéssit autem et qui duo talénta accéperat, et ait: Dómine, duo talénta tradidísti mihi, ecce ália duo lucrátus sum. Ait illi dóminus eius: Euge serve bone, et fidélis, quia super pauca fuísti fidélis, super multa te constítuam: intra in gáudium dómini tui.
Benedicto XVI, Ángelus, 4 de noviembre de 2007
«Una vez más el Evangelio nos dice que el amor, partiendo del corazón de Dios y actuando a través del corazón del hombre, es la fuerza que renueva el mundo.
Esta verdad resplandece de modo singular en el testimonio del santo cuya memoria se celebra hoy: san Carlos Borromeo, arzobispo de Milán. Su figura destaca en el siglo XVI como modelo de pastor ejemplar por su caridad, por su doctrina, por su celo apostólico y, sobre todo, por su oración: “Las almas —decía— se conquistan de rodillas”. Consagrado obispo con tan sólo 25 años, puso en práctica las indicaciones del concilio de Trento, que imponía a los pastores residir en sus respectivas diócesis, y se dedicó totalmente a la Iglesia ambrosiana: la visitó en su totalidad tres veces; convocó seis sínodos provinciales y once diocesanos; fundó seminarios para formar una nueva generación de sacerdotes; construyó hospitales y destinó las riquezas de su familia al servicio de los pobres; defendió los derechos de la Iglesia contra los poderosos; renovó la vida religiosa e instituyó una nueva congregación de sacerdotes seculares: los Oblatos. En 1576, cuando en Milán se propagó la peste, visitó, confortó y gastó todos sus bienes por los enfermos. Su lema consistía en una sola palabra: “Humilitas”. La humildad lo impulsó, como al Señor Jesús, a renunciar a sí mismo para convertirse en servidor de todos».
.




0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada